 |
| Source: Why did God require animal sacrifices in the Old Testament? ΥΠΑΡΞΗ |
Ο παντοδύναμος και πανάγαθος Δημιουργός όρισε το ένα ζώο να τρέφεται με το άλλο, και τον άνθρωπο να σφάζει και να τρώει ζώα.
Το πρόβλημα είναι ότι πολλοί δίνουν απατηλές απαντήσεις, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν την ιδέα ότι ο Δημιουργός δεν ευθύνεται για όλες αυτές τις φρικαλεότητες.
Για παράδειγμα: ένας άνθρωπος πιάνει μια κόττα ή ένα πρόβατο και —*χράπ*— χρησιμοποιεί το μαχαίρι του για να κόψει τον λαιμό του αθώου ζώου και όλα αυτά για να απολαύσει τη γεύση του κρέατος. Τι κακό έχει κάνει αυτό το πράο και αθώο πλασματάκι;
Θα έλεγα πως ο Δημιουργός θα έπρεπε να είχε μεριμνήσει ώστε ο άνθρωπος να τρέφεται αποκλειστικά με τους καρπούς της γης και όχι με κρέας. Ετσι, δεν θα παραπλανιόμασταν από όλες εκείνες τις ψευδείς εξηγήσεις.
Ένα μόνο πράγμα γνωρίζω με βεβαιότητα: Δεν πρόκειται ποτέ να ακούσουμε μια σωστή και σοβαρή απάντηση από κανέναν.
- Το Τρίλημμα του Επίκουρου: Αν ο δημιουργός θέλει να εμποδίσει το κακό (και τον πόνο) αλλά δεν μπορεί, τότε δεν είναι παντοδύναμος. Αν μπορεί αλλά δεν θέλει, τότε δεν είναι πανάγαθος (ή είναι κακόβουλος). Αν ούτε μπορεί ούτε θέλει, τότε γιατί τον ονομάζουμε θεό; Αν και μπορεί και θέλει, τότε από πού προέρχεται το κακό; Αυτή η λογική υποστηρίζει ότι οι ιδιότητες «παντοδύναμος» και «πανάγαθος» απλώς δεν μπορούν να συνυπάρχουν στον ίδιο δημιουργό με βάση τον κόσμο που βλέπουμε.
- Η Φιλοσοφία της Εξέλιξης και της Αναγκαιότητας: Από καθαρά επιστημονική και νατουραλιστική σκοπιά, η φύση δεν έχει ηθική. Η τροφική αλυσίδα και η θήρευση είναι μηχανισμοί επιβίωσης, μεταφοράς ενέργειας και ελέγχου των πληθυσμών. Για πολλούς, αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει ένας προσωπικός, ηθικός δημιουργός που σχεδίασε τη σφαγή, αλλά ότι ο κόσμος διέπεται από τυφλούς, φυσικούς νόμους.
- Η Θεολογική «Δικαιολόγηση» (Θεοδικία): Οι θρησκείες συνήθως μεταθέτουν την ευθύνη είτε στην «πτώση» του κόσμου από μια αρχική τέλεια κατάσταση (λόγω της κακής χρήσης της ελευθερίας του ανθρώπου), είτε στο ότι ο πόνος είναι απαραίτητος για την πνευματική ωρίμανση των όντων, είτε στο ότι η ανθρώπινη διάνοια είναι πολύ περιορισμένη για να κατανοήσει το «μεγάλο σχέδιο». Για έναν σκεπτόμενο άνθρωπο που βλέπει ένα ζώο να υποφέρει, αυτές οι απαντήσεις συχνά ακούγονται ανεπαρκείς και νεφελώδεις.
